Category Archives: ΚΡΙΤΙΚΕΣ-ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΜΑΣ

Η Άννα Φαχαντίδου μιλά για το ‘ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΠΟΛΕΜΟΥ κατά του καρκίνου’ της Σοφίας Χρήσταινα

XRHSTAINA-exo-707x1024

Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που στο άκουσμα της λέξης “καρκίνος”, σοκάρονται. Θεωρούν ότι είναι μια αρρώστια ανίκητη, με ημερομηνία λήξης του ασθενή.

Ο καθηγητής της Παθολογοανατομίας Α. Συμεωνίδης είχε γράψει πριν σαράντα πέντε χρόνια περίπου, το βιβλίο “Μη φοβάστε τον καρκίνο”. Θεωρώ ότι δικαιώθηκε, πρώτον γιατί υπάρχουν πολλοί μέθοδοι και στρατηγικές αντιμετώπισης πλέον και δεύτερον, οι περισσότεροι άνθρωποι έπαψαν να μιλούν με απέραντο τρόμο και προκατάληψη για τον καρκίνο.

 

Τα αίτια γι αυτό είναι πολλά. Πρώτον, δόθηκε έμφαση στην πρόληψη, γιατί στα αρχικά στάδια η νόσος είναι ιάσιμη. Δεύτερον, υπάρχουν διάφορα όπλα και στρατηγικές αντιμετώπισης, που τον απομυθοποιούν πλήρως.

Το βιβλίο «Εγχειρίδιο πολέμου κατά του καρκίνου» της συνταγματάρχου ε.α Σοφίας Χρήσταινας είναι ένα όπλο, θα μπορούσαμε να το πούμε φάρμακο χωρίς χημικά, που εφοδιάζει μόνο με αισιοδοξία τον ασθενή, απαραίτητη όσο και τα φάρμακα. Δίνει δύναμη που ισχυροποιεί το περίφημο ανοσοποιητικό.

Το βιβλίο, γραμμένο με χιούμορ από μία στρατιωτικό και γυναίκα, μεταφέρει τα προσωπικά της βιώματα και την στρατηγική που την οδήγησε στην ίαση.

Ένα βιβλίο που πρέπει να το διαβάσουν οι ασθενείς και μη, γιατί ας μην ξεχνάμε πως ο Ιπποκράτης έλεγε ότι “η Ιατρική είναι ψυχοσωματική”.

 

Άννα Τσιλιγκίρογλου – Φαχαντίδου

Ιατρός – συγγραφέας, ομ. καθηγήτρια Α.Π.Θ.

 

Η Ελένη Βεζύρογλου μιλά για το «ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΠΟΛΕΜΟΥ κατά του καρκίνου» της Σοφίας Χρήσταινα

 

13278079_10210135131475167_799174245_n

ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΠΟΛΕΜΟΥ κατά του καρκίνου
Σοφία Χρήσταινα
Εκδόσεις Εχέδωρος

Μου φαίνεται πολύ εύκολο για κάποιον υγιή άνθρωπο, να κάθεται αναπαυτικά στην πολυθρόνα του και να διαβάζει για τις περιπέτειες της υγείας άλλων ανθρώπων και να φτύνει στον κόρφο του, θαρρείς και το σάλιο του περιέχει ένα είδος απήγανου που ξορκίζει τις αρρώστιες.

Φανταστείτε όμως τώρα, σ’ αυτή την αναπαυτική πολυθρόνα στο σαλόνι του,να στρογγυλοκαθίσει κάποια μέρα ένας απρόσκλητος επισκέπτης, που ακούει στο όνομα… καρκίνος!

Του χτυπά την πόρτα και…

…και…;

«Όχι πανικός! Παρακαλώ όχι φρενίτιδα!» είναι το μήνυμα ενός βιβλίου μοναδικού στο είδος του, με τίτλο «Εγχειρίδιο Πολέμου κατά του καρκίνου», της Σοφίας Χρήσταινας.

Για να σας προλάβω, ας μην πάει το μυαλό σας σε τίποτε κουραστικές, καταθλιπτικές ή πολύπλοκες συνταγές ιατρικής πρόληψης ή θεραπείας της ασθένειας. Εδώ έχουμε να κάνουμε με λογοτέχνημα, δοσμένο με ένα ύφος γραφής, απολαυστικής μοναδικότητας. Μη φανταστείτε πως το “ειδικό θέμα” του βιβλίου, θα μπορούσε να βάλει φρένοστον ιδιαίτερο λόγο της συγγραφέως, τον εμποτισμένο με διασκεδαστικό χιούμορ και διανθισμένο με τις έξυπνες ατάκες της. Οπωσδήποτε έχουν γραφτεί πολλά και αξιόλογα βιβλία που αφορούν το θέμα της νόσου του καρκίνου, με τις εμπειρίες των ασθενών, την εξιστόρηση μιας δύσκολης κι ανηφορικής πορείας, με συμβουλές και άλλες πληροφορίες… Λοιπόν, ό,τι κι αν έχετε διαβάσει, ξεχάστε το. Εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι διαφορετικό. Έχουμε να κάνουμε με την κήρυξη ενός πολέμου, τις τακτικές μάχης και τα πολεμικά ανακοινωθέντα από τις δύο πλευρές των αντιπάλων… του ασθενή και του καρκίνου. Ο τρόπος όμως που παρουσιάζονται είναι τόσο απολαυστικός, που, τελειώνοντας το βιβλίο, στοιχηματίζω πως θα γυρίσετε στην πρώτη σελίδα και θα το ξαναδιαβάσετε.

Η κ. Σοφία Χρήσταινα θα σας πάρει από το χέρι, θα σας κλείσει το μάτι και θα σας βάλει στο παιχνίδι. Δεν γκρινιάζει, δεν μεμψιμοιρεί, δεν παραπονιέται για την τύχη της. Αναγνωρίζει τα λάθη που κατά την άποψή της οδήγησαν τον απρόσκλητο επισκέπτη στην πόρτα της, αναλαμβάνει τις ευθύνες της και ξεκινά την διήγησή της, αφού πρώτα μας τον συστήσει. Μας λέει…

«Είναι ένας άγνωστος που έβαλε σκοπό να γνωριστεί πολύ καλά μαζί σου, θες δεν θες. Και είναι άσχημος, όσο ποτό κι αν πιεις… Όσες φορές και να τον βλέπεις, δεν γλυκαίνει η φάτσα του, ποτέ. Βάλε τον εχθρό σου να κάτσει σε μια καλή θέση, σε μια δική του. Γιατί ήρθε για συγκατοίκηση και καλά θα ’ναι να ξέρεις πού θα τον βλέπεις. Το κακό με αυτόν τον κακό επισκέπτη είναι ότι ενώ δεν θα κάνεις τίποτε για να τον ευχαριστήσεις, αυτός δεν θα ξεκουμπίζεται! Ο πόλεμος λοιπόν αρχίζει. Καιρός να βγουν τα όπλα του καθενός…»

Οι συστάσεις τελειώνουν αλλά η συγγραφέας δεν σου αφήνει χρόνο να τρομάξεις. Μέσα από τη δική της περιπέτεια, σου δείχνει ένα δρόμο.Χωρίς να υποτιμά τον κίνδυνο, μέσα από μία φόρμα συμπεριφοράς σοφά υπομονετικής, θαρραλέας και  μαχητικής, δίνει παρήγορα μηνύματα κι ελπίδα. Τα λόγια της, προσεκτικά διαλεγμένα ώστε να αφυπνίζουν και να διεγείρουν την αντίσταση κι όχι την μεμψιμοιρία.

«Ο εχθρός έχει το τέλειο σχέδιο εξόντωσής σου εν εξελίξει… Όμως κι εσύ προλαβαίνεις να οργανωθείς για να τον παλέψεις. Ξύπνα τις τακτικές πολέμου που κρύβεις μέσα σου. Πες “αέρα”! και όρμησε στο πεδίο μάχης».

Η οπτική της συγγραφέως δεν θα μπορούσε να αφήσει κανέναν αδιάφορο. Οι δεκαοκτώ τακτικές πολέμου του εχθρού, που ακολούθησεστη διάρκεια της μάχης της μαζί του,αναφέρειπως της επέτρεψαν να αυτοαποκαλείται survivor. Τις προτείνει λοιπόν χωρίς να τις  υποδεικνύει, σαρκάζει κοιτάζοντας κατάματα αυτόν τον “καλικάντζαρο που θέλει να ροκανίσει το κορμί της” και του σηκώνει στη μούρη τη γροθιά της. Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ από το βιβλίο της, είναι οι λίγες συγκλονιστικές λέξεις που του φτύνει καταπρόσωπο για να τον αφορίσει…

«Θέλω να ζήσω για να δω τον θάνατό σου!»

 

Ελένη Βεζύρογλου

Συγγραφέας-Γ.Γραμματέας της Ε.Λ.Β.Ε

Η Ε. Βεζύρογλου μιλά για το βιβλίο Ή φωτογραφία του ξεριζωμού’ της Άννας Τσιλιγκίρογλου-Φαχαντίδου

 

DSC_2309

 

Η Φωτογραφία του Ξεριζωμού” είναι το πρώτο μυθιστόρημα της εξαιρετικής Θεσσαλονικιάς επιστήμονος, της Άννας Τσιλιγκίρογλου – Φαχαντίδου, παιδιάτρου, ομ. καθηγήτριας του Α.Π.Θ., συγγραφέως και Προέδρου της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος.

Το βιβλίο πραγματεύεται την ιστορία της οικογένειας της συγγραφέως, που ξεκινά το 1924, την ημερομηνία του ξεριζωμού της από την Καππαδοκική γη.

Η άθλια κι ανελέητη απόφαση της ανταλλαγής των πληθυσμών, το φοβερό Μουμπαντελέ, ορίζει πως οι Έλληνες πρέπει να εγκαταλείψουν τον τόπο τους, τα σπίτια τους, το βιος τους και να φύγουν για την μητέρα Ελλάδα.

Η οικογένεια Τσιλιγκίρογλου ζει στο Νεβσεχίρ της Καππαδοκίας, σ’ έναν τόπο, που μέσα από τις αριστοτεχνικές περιγραφές της συγγραφέως, μας φαντάζει μυθικός. Τόπος παράξενης ομορφιάς, λατρεμένη προγονική γη, που όμως πρέπει να την εγκαταλείψουν. Η Ελένη, είναι ουσιαστικά μόνη με τα τρία παιδιά της, μιας κι ο σύζυγός της ζει τον περισσότερο χρόνο στην Πόλη, όπου έχει την επιχείρησή του και τους επισκέπτεται μόνο στις μεγάλες γιορτές του χρόνου. Κατά πως φαίνεται, μόνη πρέπει ν’ αντιμετωπίσει και την πρόκληση του μεγάλου ταξιδιού στο άγνωστο.

“Στο Νεβσεχίρ ήρθε η άνοιξη του ’24 ύστερα από ένα βαρύ χειμώνα. Η Ελένη άνοιξε το παράθυρο και μύρισε τη νοτισμένη γη και τις βιολέτες. Πώς θα σ’ αφήσουμε αγιασμένη γη της Καππαδοκίας; σκέφτηκε και δάκρυσε”.

Όλος ο σπαραγμός του αποχωρισμού από την πατρώα γη από όπου δεν μπορούν να πάρουν μαζί τους τα ιερά και τα όσια, τους φίλους ή τους νεκρούς τους που κοιμούνται ειρηνικά σ’ αυτά τα χώματα, σταλάζει σαν άσπιλο δάκρυ από την πένα της Άννας Φαχαντίδου. Χωρίς εμπάθεια, χωρίς μνησικακία, μας διηγείται με συγλονιστικό συναισθηματισμό, τις τελευταίες στιγμές στην Καππαδοκική γη, όπου όλη η οικογένεια βγαίνει μια τελευταία φωτογραφία στο μπαλκόνι του αρχοντικού τους. Ανάμεσά τους, κρεμασμένη στα κάγκελα κι η φωτογραφία του πατέρα που λείπει. Η φωτογραφία στη σελ. 29, αποτελεί την πιο σπαρακτική μαρτυρία του απάνθρωπου χαρακτήρα αυτής της απόφασης της “ανταλλαγής”.

Είναι “η φωτογραφία του ξεριζωμού”, αυτή που θα πάρουν μαζί τους, ιερό κειμήλιο, μαζί με την εικόνα του αγίου προστάτη τους, και το κλειδί της εξώθυρας. Ένα μαύρο σιδερένιο κλειδί μ’ έναν σταυρό στο πάνω μέρος. Θα φυλαχτεί μ’ έναν ιερό πόθο… Κάποτε να επιστρέψουν, να το χρησιμοποιήσουν και πάλι…

Κι από δω, ξεκινά το περιπετειώδες οδοιπορικό. Μ’ έναν τρόπο λιτό κι απέριττο, οι λέξεις γίνονται τα “εργαλεία” στα χέρια της συγγραφέως, που τα χρησιμοποιεί για να μας συγκλονίσει.
Τρία παιδιά που παλεύουν με τον τρόμο του “άγνωστου” και την πληγή του ξεριζωμού. Τρία κλαράκια που ξεριζώθηκαν  άγρια από το άγιο χώμα τους, με σκοπό να μεταφυτευτούν σε μια νέα γη… Θα “πιάσουν”; θα μεγαλώσουν; θα μπουμπουκιάσουν και θ’ ανθίσουν, ή θα μαραθούν κάτω από τις αντίξοες συνθήκες που επικρατούσαν εκείνες τις ταραγμένες εποχές…;

Διαβάζουμε απνευστί κι αγωνιούμε για την εξέλιξη της ιστορίας. Η συγγραφέας έχει κατορθώσει να αιχμαλωτίσει το ενδιαφέρον μας και δεν μας επιτρέπει να αφήσουμε ούτε στιγμή το βιβλίο της. Οι εικόνες, οι σκηνές, τα γεγονότα, εναλλάσσονται γρήγορα, με τέχνη, δοσμένα όλα με τον μοναδικό τρόπο και τα εξαιρετικά εκφραστικά της μέσα. Μας βυθίζουν σ’ ένα ανάγνωσμα που “τάραξε” τα νερά της ιστορικής μυθιστοριογραφίας κι επάξια καθιερώνει την κ. Φαχαντίδου στον χώρο της λογοτεχνίας.

Μέσα στον πρώτο μήνα από την παρουσίασή του, έχει εξαντληθεί η πρώτη έκδοση του βιβλίου, το οποίο κοσμεί την βιτρίνα μεγάλου κεντρικού βιβλιοπωλείου κι ετοιμάζεται ακάθεκτο για την δεύτερη έκδοση. Αυτό νομίζω, πως κάτι μας λέει…

Ελένη Βεζύρογλου

Συγγραφέας-Γεν.Γραμματέας της Ε.Λ.Β.Ε